Moeder Antje

Edm. Lauwaet
Greep uit een familieleven in 3 bedrijven

Regie: Hr. Ferdi Vandendael

zaterdag 7 februari 1953
zondag 8 februari 1953
zaterdag 14 februari 1953

MOEDER ANTJE Mevr. L. Taymans
hun oudste zoon; ARNOLD Hr. L. Philipsen
zijn broer; LEANDER Hr. Jan Philipsen
verloofde, later vrouw van Arnold; LORI VAN DONCK Mevr. Simonne Philipsen
verloofde, later vrouw vanLeander; MAGDA Mej. M. Louise Van Bavel
Arnolds kindje; LILY Mej. Godelieve Van Bavel
PASTOOR VERHELST Hr. Emiel Verhoeven
Opgever Hr. Louis Taymans
Toneelmeester, Decorbouw Hr. Emiel Verhoeven
Decorschilder Hr. Albert Coninx
Elektrieker Hr. Jos Claessens
Grimeur Hr. Vermaelen

“Moeder…” Veel gebruikt, maar onbegrepen woord. “Moeder…” synoniem van liefde, van lijden! Ja, in lijden werd uw liefde geboren…; dat klein, schamel schreeuwertje, dat voortaan uw ganse leven in beslag zal nemen… ge hebt het zien opgroeien… het is een man geworden! Gij, Moeder, gij hebt uw rug gebogen, onder de dwingende druk van de jaren,. Hij heeft zich hoog opgericht en uw hoofd reikt tot aan zijn borst.

Thans zit ge in uw zetel… uw man is naast u weggerukt… nu overschouwt ge uw leven en dat van uw kinderen… Dromen uw kinderen ook van U? Ho ja, ze hebben het zo druk, ze schijnen u enigszins te vergeten… Hebt gij het vroeger ook druk gehad, moeder?

Uw oude dag zal echter mooi zijn! Een uwer kinderen brengt u zijn vrouw, die een zonnetje is en die u de angst om den anderen en de scheiding lichter zal doen aanvoelen. Ja, moeder, want de oorlog heeft ook een van de uwen van u weggerukt. Niet wanhopen, hij komt terug!! Hij met zijn vrouw en een lief meisje. Hij brengt u een levend feestdag geschenk! Uw eerste kleindochtertje…

Ge houdt van kinderen, niet, moeder? Geniet er van nu, want morgen… morgen… ge hebt voor uw kinderen geleefd, moeder… nu zult ge er ook voor sterven… God ziet klaarder dan wij allen, moeder… en Hij weet wat Hij doet…

Waarom zijt ge gestorven met een glimlach op uw dunne lippen? Zien uw oude ogen doorheen de sluier van de dood? Ziet ge het geluk, dat geboren wordt, langzaam maar zeker, uit het offer van uw leven?

Langzaam, moeder, langzaam…

>Er valt een traan op schuldige maar gevouwen handen. Er wordt gekwetst in verbeten woede, er wordt gegild van hartenpijn en geworsteld in bittere wanhoop… In stilte wordt er gesnikt, om iets wat naast u begraven werd en dat bestemd was om uw levensavond op te vrolijken… Moeder… zal het schip nu zinken…???

Neen, want ergens klinkt een kinderstemmeke, zacht maar dwingend… Ik zie handen, trillende handen, die warm en klam aanvoelen; koortsige handen, maar die in elkaar gelegd worden… Een gebaar moeder, waarop gij in uw leven vruchteloos hebt gewacht, omdat het alleen maar verkrijgbaar was, ten koste van uw leven… Is het dŕŕrom dat uw witte mond nog glimlachen kon?? Men zal u rode en witte bloemen brengen… Rode, om het lijden te eren, dat uw leven was. Witte, om u te danken om de vrede, die uw kinderen vonden en die gij betaald hebt met uw gebroken ogen, uw kleine koude handen, uw uitgelaten hart…

Moeder… Moeder…

“De Schalmei”, in haar streven om aan ons volk, een cultureel hoogstaande, gezonde ontspanning te bezorgen, sluit hiermede haar winterseizoen af met een stille hulde aan het schoonste, dat God op aarde schiep… de zich niets ontziende – steeds geheel opofferende Moeder.