Een vreemd koppel

Neil Simon

zaterdag 1 december 1990 – Oostmalle
zaterdag 8 december 1990 – Westmalle
zaterdag 15 december 1990 – Sint Lenaarts

 

Een reactie uit een reclameblad waarvan ik de naam niet heb kunnen achterhalen.

Toneelkring de Schalmei uit Westmalle – die volgend jaar het veertigjarig bestaan viert – bracht de voorbije weekends driemaal “Een vreemd koppel”. Dit blijspel van Neil Simon werd achtereenvolgens opgevoerd in Westmalle, Sint-Lenaarts en Oostmalle. De opbrengst van de kaartenverkoop, liefst 3.000 exemplaren, komt ten goede aan de Katholieke Vereniging voor Gehandicapten. Neil Simon is de meest gespeelde toneelschrijver van deze eeuw. Zijn spiritualiteit is nooit ver gezocht. Integendeel, de humor spruit voort uit het dagdagelijkse leven. Zelfs tragische situaties weet hij zo uit te buiten dat ze toch een komisch effect ressorteren. Zo ook in “Een vreemd koppel”. De alleenstaande Olive (Tin Van Laerhoven) nodigt elke vrijdagavond een vijftal vriendinnen uit om zich te ontspannen bij een gezelschapsspel. Omdat één van de dames, Florence (Rit Raus), door haar man in de steek wordt gelaten, mag ze bij Olive inwonen. De twee vormen een “vreemd” paar: Florence is de typische huis- en keukenmeid, terwijl Olive model staat voor de moderne, geëmancipeerde vrouw.

Conflicten blijven echter niet uit, met als gevolg dat Florence haar biezen pakt en – voorlopig althans – haarintrek neemt bij twee charmante Spaanse broers, Manolo (Walter Van Rijmenant) en Jezus (Luc Verheyen). Dank zij hun optreden heeft Florence immers haar zelfvertrouwen teruggevonden…

Opvallend was de jeugdige rolbezetting, onder leiding van de al even jonge regisseur Peter Mertens. We hadden trouwens de indruk dat hij de tekst niet grondig genoeg had geanalyseerd. Hoe verklaar je immers dat sommige spitsvondigheden gewoonweg de mist ingingen? Bovendien werd er, vooral in de eerste twee delen, in een te snel tempo geacteerd, wat niet bevorderlijk was voor het contact met het publiek.

Na de pauze ging het spelpeil gelukkig met een ruk de hoogte in, dankzij de inbreng van “routinier” Walter Van Rijmenant. Al bij al beleefde het publiek zo toch nog een aangenaam avondje-uit. Het komt er nu op aan het talent, dat De Schalmei in elk geval in huis heeft, verder in goede banen te leiden.